Het Sint Jansfeest, esoterische betekenis van Johannes de Doper, zomerfeest en de witte roos

 

Het Sint Jansfeest. Esoterische betekenis van Johannes de Doper, zomerfeest en de witte roos

In de wenteling van het zonnejaar komt het moment, dat de gehele natuur in haar volle schoonheid te stralen staat en de zomer zijn intrede doet. De bomen zijn in volle tooi, de bloemen spreiden hun pracht en alles wat vrucht kan dragen belooft een rijke oogst.  Van de grijze oudheid tot vandaag de dag heeft de mensheid de zomeraanvang begroet met gejuich; zij heeft haar bezongen en met vertoon van feestelijkheid ingehaald.

Toch is er een zomerfeest en een begroeting van de zomeringang van een geheel andere allure: het feest van Sint Jan, van Johannes de Doper! Johannes de Doper is één van de grote figuren die in het geestelijk groeiproces van de mensheid zo’n belangrijke rol speelt. De oppervlakkige beschouwer heeft nimmer kunnen begrijpen waarom dat feest van Sint Jan vlak na de zomerzonnewende gevierd wordt: op 24 juni.

Het is de Johannes-figuur vergaan, zoals zoveel groten van geest: men omhangt hem met allerlei statiekleedjes, men schenkt hem de onderscheiding van heilige, doch intussen verminkt men de figuur tot deze onherkenbaar is geworden.  Al de geestelijke superioriteit, al zijn geestelijke moed en stuwkracht, men heeft ze bewust of onbewust begraven achter heiligenbeelden, achter midzomerfeesten, achter in binnen- en buitenland beroemde processies.

Is er een krachtiger vertegenwoordiger denkbaar van vurige moed, van fel verzet tegen de letter van de leringen, tegen schijnheiligheid, dan juist Johannes de Doper? Indien buiten Jezus Christus iemand is geweest, die met zich bliksemende woorden heeft gekeerd tegen de verstarde schriftgeleerdheid, tegen het Farizeïsme, dan is het zeker wel deze Johannes geweest.

Een feller tegenstelling is niet denkbaar: de volheid van de natuur, het feest van de verzadiging, tegenover de figuur van Johannes de Doper, trekkende in de woestijn, en het publiek confronterende met zijn boete- en oordeelspredicaties. Het is zeer zeker geen toevalligheid dat Johannes, als een stem van een roepende in de woestijn van het leven, juist te Bethanië zijn werk verrichte, waar Bethanië het doorgangshuis verzinnebeeldt. In het doorgangshuis, of het huis vol ellende, verkeren wij vandaag de dag nog.

Als de nacht van het verderf het dichtst is, als de ellende op deze wereld het grootst is, zien we steeds Johannesfiguren verschijnen, om als afgezanten van de Broederschap van het Onbeweeglijk Koninkrijk hun boodschap door de wereld te doen klinken: “Maak de weg des Heren recht”. Zij dienen zich aan zonder enig uiterlijk vertoon, of de minste zelfingenomenheid: slechts gehuld in een herkenbaar zichtbaar kleed, precies zoals eenmaal Johannes zijn kemelsharen mantel droeg.

Zelfs willen zij er zich op geen enkele wijze op beroemen, een nieuw geluid te laten horen, want, zeggen ze, reeds Jesaja heeft gesproken:  “Maak recht de paden des Heren.”Als eenvoudigen zullen zij komen, als dienaren van de mensheid, zonder hoop op roem of eer, enkel maar als de spreekbuis van de geestesschool, lerende, hoe op de juiste wijze dit aardse doorgangshuis van mens en wereld moet worden doorlopen en herbouwd, om hem te vinden, die na Johannes komen zal, ja komen moet!

Er kunnen twee zomerfeesten worden onderscheiden die diametraal tegenover elkaar staan en volkomen wezensvreemd zijn aan elkaar. De eerste midzomernachtsdroom is een droom waaruit altijd een bitter ontwaken volgt. De mens heeft brood nodig. Hij strijdt er voor, en de natuur zegt het hem toe. Hij toont de dankbaarheid en de joligheid van het gewone natuurwezen. Doch als hij uit deze droom ontwaakt, dan is daar weer nieuwe honger en een nieuwe strijd, die altijd weer opnieuw zijn op- en ondergang viert.

Er is nog een tweede midzomernachtsdroom, een tweede zomervolheid die kan worden gevierd, een volheid die een absolute verzadiging geeft. Een zomervolheid, die na zulk een verzadiging niet meer kan doen hongeren! Een verzadiging die bovendien een eeuwige jeugd verleent. De leerling op het pad blijft geen andere keuze, dan dat hij kiest tussen één van beiden: óf de weg van de natuur, óf het pad van de Geest.

Sint Jansfeest zomerfeest witte roos citaat spirituele teksten 570De leerling die het feest van de witte roos wil vieren, moet verschllende processen doorstrijden die te vergelijken zijn met jaargetijden. Het grote vernieuwingsproces vangt aan in de winter. In het diepste nadir van zijn leven moet de leerling zijn verlossingswerk aanvangen. In die stonde moet de leerling zijn afscheid vieren van natuurgebondenheid en zich duidelijk toekeren tot het nieuwe.

Als deze afscheidsstonde, dit sterven naar de natuur, op de juiste wijze zijn voortgang heeft gevonden, wordt in dat diepste nadir het zaad van het nieuwe leven ingevoerd.  Dan kan de leerling zijn pad gaan banen in de natuur, die inmiddels geheel wezensvreemd van hem is geworden, omdat zij hem tot een woestijn geworden is. Het zaad dat de nieuwe levensether via de geestesschool heeft uitgestrooid, weet hij in zichzelf ontkiemd, en de leerling tracht het pas ontluikende nu op de juiste wijze tot wasdom te brengen.

Hij gaat recht maken de paden des Heren, door het nieuw verkregen levenslicht, gehoorzaam te zijn aan de goddelijke roep! Zeer concreet past de leerling, die de weg gaat, dit toe op zichzelf. Hij weet dat de omwending van natuurmens tot geestmens een strijd is op leven en dood. Maar dat deert hem niet, omdat hij weet dat smart de loutering in de smeltkroes is. Hij weet, dat alleen door de langdurige aanraking van de harde slijpsteen de schittering ontstaat, die aan de diamant zijn waarde geeft!

Zo viert hij na het winterfeest het lentefeest. Het moment dat de eerste sporen van groei zich gaan bewijzen. Het nieuwe wezen in de leerling begint zich te accentueren in krachtiger en duidelijker omlijning, totdat de dag van het zomerfeest nadert, de midzomernachtsdroom, de nacht waarin de geliefde zich gaat openbaren.

De leerling wordt lijfelijk geconfronteerd met de Jezusmens in hem, die geboren was in de winterstonde; tot ontwikkeling kwam in de lentetijd; en nu, in de zomervolheid, het grote initiatief, de absolute leiding in het leven van de leerling gaat nemen. Dit is het feest van de witte roos, de aanvang van het volle leven in Jezus de Heer. Op dat tijdstip treedt de dialectische bewustzijnskern geheel en al terug, waarop de Jezusmens zijn heilzame arbeid voor de gehele reconstructie van de microkosmos kan gaan aanvangen.

In dit grote kruiswerk zal de witte roos zich kleuren gaan tot een bloedrode roos, tot aan het moment  van het consummatum est (het is volbracht). Als de leerling dus uit zijn midzomernachtsdroom ontwaakt in de volheid van het Jezusleven, zal hij nimmer meer hongeren en dorsten tot in eeuwigheid.

Het feest van de witte roos, het ontvangen van de Johannesroos, beduidt: het wezenséén worden van de toebereide leerling met het Jezuswezen. Zulk een zomervolheid wordt het deel van hem of haar, die scheiding brengt tussen natuur en geest, en daardoor de nieuwe natuur winnen gaat.

Bron: Het Universele Pad van Jan van Rijckenborgh en Catharose de Petri

1 thought on “Het Sint Jansfeest, esoterische betekenis van Johannes de Doper, zomerfeest en de witte roos

  1. Henry Mensink

    Het is logisch dat St. Jan drie dagen na 21 juni wordt gevierd. De midzomerzonnewende ofwel Summersolsticemersolstice is een heidens feest. Dit moest evenals alle heidense feesten worden uitgebannen. Er werd een kerkelijk feest voor in de plaats gezet. Dat dat niet op 21 juni mocht is volgens mij omdat dan toch het heidense feest gevierd zou worden met alle uitwassen van dien zoals het springen over het vuur. Dat dat niet is gelukt blijkt wel uit het feit dat velen, heksen en heidenen dit feest met vuur en volle overtuiging vieren.
    Het is dus drie dagen later geworden en wat de betekenis van het getal drie is, hoef ik niet te zeggen.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *