Tagarchief: Hugo van Hooreweghe

Hommage aan Henri Corbin – voordracht van Hugo van Hooreweghe op een symposion over soefisme

Laat het meteen voor iedereen duidelijk zijn: net als de meesten van ons, westerlingen met van huis uit een christelijke achtergrond, ben ik geen oriëntalist en ook geen islam- kenner. Toch wil ik graag van een dag als deze gebruik maken om hulde te brengen aan Henry Corbin en het indrukwekkende oeuvre dat hij ons heeft nagelaten. Hij heeft vanuit het westen als eerste de deuren geopend naar de voor ons vreemde en moeilijk toegankelijke wereld van de ‘islamitische cultuur’.

Iemand die zich weliswaar nooit tot de Islam bekeerd heeft maar, als over sjiitische denkbeelden werd gesproken, altijd placht te zeggen: ‘wij’ zien het zo dat…’ Zo verbond hij oost en west opnieuw met elkaar, daar waar Lees verder

Gedreven door vuur – vleugels van vuur in de Nederlandse cultuur van 1918 – 1940

BESTEL ‘OP VLEUGELS VAN VUUR’

De tijd tussen de twee wereldoorlogen is voor Nederland een bewogen en vooral inspirerende periode. Dat blijkt uit de vele klinkende namen die het de eerste helft van de 20ste eeuw rijk is. Allemaal aangevuurd door een modern universalisme waar elk provincialisme en sektarisme vreemd aan is. Vanzelfsprekend tellen de stromingen van theosofie, antroposofie en rozenkruiserij rond die tijd in Nederland heel wat volgelingen, waaronder nogal wat bekende mensen. Ook de befaamde sterkampen rond Krishnamurti te Ommen trekken veel toehoorders

En ruimer gezien is er, en opmerkelijk is dat vooral in het Gooise, een smeltkroes ontstaan van christenen, anarchisten en religieuze socialisten. Menen die wars van traditionele kerkbeleving streven naar wereldverbetering en zelfverandering, en die op zoek gaan naar  een andere geesteshouding en vooral ook levenswijze. Denk aan de vele landbouwkolonies in deze streek en waarvan Blaricum het mooiste voorbeeld vormt. Lees verder

Een ononderbroken spoor van tijd, gedeelte van de voordracht van Hugo van Hooreweghe op het symposion ‘Gnosis in Nederland’

Wij weten van de idee dat het ondoorgrondelijk licht van den beginne als hulp en geloofskracht met de mens is meegegaan – vanaf dat hij zich van zijn eigen lichtnatuur heeft afgewend en de duisternis heeft verkozen. En dat Licht, zoekt altijd binding met de ‘lichtgevoelige’ mens omdat, om het archaïsch uit te drukken, ‘God niet laat varen de werken zijner handen’. En dat er daarom overal en altijd lichtboden en lichtzoekers zijn geweest die daarop hebben gereageerd, naar eigen bewustzijn en vermogen. Ook dat het onvermijdelijk is dat Lees verder