Mikhaïl Naimy: belangrijke spirituele denker en auteur van ‘Gesprek met de Ander’ en ‘Het boek van Mirdad’

De Libanese auteur Mikhaïl Naimy (1889-1989), één van de belangrijke spirituele denkers van de 20ste eeuw, vriend van Kahlil Gibran, is vooral bekend vanwege Het Boek van Mirdad (4e druk 2006). Gesprek met de ander schreef Naimy toen hij 83 jaar oud was, als het opmaken van zijn levensbalans ‘bij zonsondergang’. 

Naimy werd in 1889 in Basinkta (Metn) in Libanon geboren. Zijn schoolopleiding begon in een Russisch college in Nazareth en dankzij een beurs kon hij zijn opleiding vervolgen in de Oekraïne. In 1911 emigreerde hij naar de Verenigde Staten waar hij aan de universiteit van Washington zijn in Parijs begonnen rechtenstudie afsloot. Samen met zijn vriend Kahlil Gibran richtte hij ‘ar-Rabita-al-qala-miyya’ op, een schrijversvereniging van geëmigreerde Libanese en Syrische dichters. In 1932 keerde hij naar Libanon terug, waar hij tot zijn dood in 1987 teruggetrokken in Baskinta leefde. 

Op de drempel van de dood aanschouwt Naimy de vele duizenden wonderen der schepping – van manen, zonnen en melkwegstelsels in de kosmos tot en met de kleinste cellen van het menselijk brein, en hij weet dit in poetische taal te verwoorden. Hij prijst de Schepper voor de wonderbaarlijke gaven waarmee de mens begiftigd werd. Maar tegelijkertijd stelt hij ook vast dat de prachtig getooide aarde door de mensen onbewoonbaar wordt gemaakt. 

Egoïsme en machtswellust bouwen donkere spelonken als gevangenissen, concentratiekampen, die voor hem het duistere gelaat van de aarde vertegenwoordigen. Het is de mens tot op heden niet gelukt, constateert hij, om een orde te scheppen waarin de aarde het gemeenschappelijke erfgoed van al haar bewoners is en haar vruchten op vrucht op een rechtschapen wijze onder allen verdeeld wordt. Geen orde gebaseerd op enkele machtshebbers of volkeren, maar één die voortkomt uit het moederschap van de aarde en die alle mensen tot één grote familie maakt. 

De lange levenservaring heeft Naimy geleerd dat liefde de sleutel is tot alle levensgeheimen. Met woorden die aan het hooglied doen denken bezingt hij de macht van de liefde. Niet de grote acrobaat en koorddanser ‘verstand’ moet ons leven bepalen en leiden, maar de liefde die in staat is allen te ontwapenen en alles te veranderen. Ze is te vergeijken met de zon die nevels doet wijken. Hij is ervan overtuigd dat een lichaam dat alleen liefde uitstraalt met schoorpioenen en adders kan samenleven. 

Naimy nodigt allen uit het pad van de liefde dat hij zelf ingeslagen is en waarop hij door vele metgezellen wordt begeleid – te bewandelen. Hij kent geen angst bij de gedachte dat de bode (de dood) al heel dichtbij is en dat de zon van zijn leven haar ondergang tegemoet gaat, want hij weet dat deze ondergang een opgang is.  

In een innerlijk gevoerd gesprek geeft hij uiting aan zijn bewogenheid: hij worstelt met de voorstelling ‘dood’ en klaagt de wetmatigheid van het kortstondige leven aan. Zijn verontrusting wordt zó hevig, dat rede, verstand en gevoel het niet meer kunnen dragen. Op dit punt van het gesprek, op dit cruciale moment van niet-meer-verder-weten, is er plaats voor deemoed. Dan kan het Andere, het ziele-aanzicht in de mens, zijn suggesties als Inzicht meedelen, als ‘antwoord’ in de innerlijke dialoog. 

Alles speelt zich in de mens zelf af. Het constateren, de aanklacht, de verontrusting, het oordeel, de opstandigheid maar ook het stilvallen van dit alles, waardoor een open ruimte geschapen wordt voor Inzicht, dat uiteindelijk voert tot de Liefde. Hoogtepunt is dan ook het ‘Hooglied van de Liefde’ de totale overgave aan Gods wil. Zonder deze zelfovergave kan de mens nimmer tot een wezenlijke verandering en vernieuwing komen. Een intieme en ontroerend poëtische tekst die troost schenkt en innerlijke vrede brengt.

Bron: Gesprek met de Ander van Mikhaïl Naimy

BESTEL ‘GESPREK MET DE ANDER’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *