De verborgen rozentuin, afsluiting van het boek van Mahmoed Shabistari

Bedwelmd door pure dienstbaarheid, die ik ontving uit de droesem, viel ik in het blootgelegde stof. Sedertdien weet ik niet meer of ik wel besta, maar ben ik geenszins nuchter, en ook ben ik niet ziek of dronken.

Soms ben ik net als zijn oog, vol van blijdschap. Of net als zijn haarlok wuif ik heen en weer.

Soms – helaas – naar aard of gewoonte, lig ik alleen maar op de stofhoop. Soms echter strijkt zijn glans over me heen, dan ben ik weer terug in de rozentuin.

Dit boeket geurige bloemen heb ik uit die tuin geplukt en ik heb het genoemd ‘De verborgen rozentuin’.

Daarbinnen bloeien de rozen van de verborgenheden van het hart die je nog niet eerder hebt gehoord.

De ogen van de lelies zingen alle daarbinnen en de ogen der narcissen aanschouwen alles, ver en dichtbij.

Kijk stil naar hen alle, met de ogen van je hart, tot al je twijfels wegsmelten.

Je zult overlevering zien, wereldse en mystieke waarheden, alle duidelijk gerangschikt naar kennis en detail.

Zoek niet met koude ogen om fouten te vinden, want de rozen zullen veranderen in doornen, terwijl je naar ze kijkt.

Ondankbaarheid is een teken van onwetendheid, want zij die de waarheid kennen zijn dankbaar.

Bron: De Verborgen Rozentuin van Mahmoed Shabistari

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *